De Paraplu-managers generatie

Ergens in een vergaderzaal zit een clubje Paraplu-managers die net het boek ‘Management voor Dummies’ hebben gelezen, bureauke te spelen. Iedereen doet alsof er beslist wordt, maar het enige dat beweegt zijn de koffiekopjes en de muis van iemand die stiekem z’n mailbox zit te refreshen. De sterkste manager aan tafel is waarschijnlijk de koffie.

En dan zegt het opperhoofd, in een houding alsof hij net het briljantste idee van de week gaat droppen: “We gaan dit eerst bespreken met de werkgroep.” Boem. De lucht uit de vergaderruimte trekt weg. De koffie fronst. De plant in de hoek overweegt harakiri.

Welkom bij Team No Balls.

Alles staat stil. Lef ontbreekt en de enige actie is een koffiepauze met wat nutteloze slides. Tegen dat daar iets uitkomt zijn we drie kwartalen verder, met vier Excelbestanden die niemand begrijpt, acht Teams-calls vol gezucht en een gedeelde Google Drive waar niemand nog in durft. En dat is op een goeie dag. Meestal gebeurt er helemaal niks. Zero. Nul beweging. Nada. Zelfs de klok aan de muur twijfelt of hij nog wil tikken.

Welkom in de Paraplu-managers generatie.

Alles afdekken, niks beslissen maar wel lekker veel commentaar geven. Veilig spelen en verantwoordelijkheid vermijden. Iedereen kijkt omhoog en hoopt dat iemand anders de keuze maakt. Dus wat doen we? We vergaderen onszelf in coma. We alignen tot we scheel zien. Soms halen we er nog een externe coach bij om in een hippe workshop uit te leggen waarom we niks beslissen, maar dan met post-its. Ondertussen blijft alles netjes ingepakt, stilstand in een professioneel jasje.

Het lijkt soms op een tragikomedie in kostuum. Iedereen loopt erbij alsof ze de ‘Manager van het Jaar’-wisselbokaal hebben gewonnen, terwijl ze een beslissing niet zouden herkennen zelfs indien die hen een lap in hun gezicht geeft. Veel te veel volk aan tafel, allemaal in de startblokken om iets te zeggen dat nergens op slaat. Niemand weet nog waarom ze er zitten, behalve misschien voor de free lunch. Er moet en zal iets gezegd worden, gewoon om de stilte te vullen. Inhoud? Optioneel. Een mening? Altijd paraat – luid en meestal naast de kwestie. Dan notuleren we de ganse show, sturen het rond alsof het belangrijk is en plannen een nieuwe vergadering om die notulen te bespreken. Nieuwe agenda. Nieuwe slides. Zelfde gelul. Nul beslissing.

Het ‘why not’-festival.
“Dat kan niet.” “Te veel risico.” “Geen draagvlak.”

Shoot me bro. In mijn tijd als CEO had ik daar geen boodschap aan. De why not’s wist ik al. Wat ik wilde horen? Hoe dan wél. Wat kan er wel? Wie durft zeggen: ik trek dit project. Punt.
Dat is het verschil tussen een slappe theekrans en een team dat echt iets fixt.

Maar nee hoor. Dan begint het circus. De IT-manager wil een ISO-stempel op elke pixel. De operationele manager wast z’n handen in onschuld: “Zo gaan we dat niet doen hoor, dan neem ik geen verantwoordelijkheid.” De CFO met z’n rekenmachine: “Hebben we daar wel budget voor?” Iedereen gooit zijn saus erover en wat krijg je? Eén grote kleffe brij die niemand nog begrijpt of zijn tanden durft in te zetten. Resultaat: nada. Noega bollen. Noppes.

En beslissen? Haha, echt niet. Want stel je voor dat het fout loopt. Dan moet je verantwoording afleggen. En daar zijn ze allergisch voor. Managers willen wel hun titel op LinkedIn, maar geen vuile handen. Ze spelen coach, maar niemand wil kapitein zijn. Iedereen denkt graag mee, maar zodra het tijd is om te beslissen, duikt iedereen weg.

Je wordt als manager niet betaald om Outlook vol te gooien met invites of aanwezig te zijn op elke vergadering alsof dat al werk op zich is. Je wordt betaald om richting te geven, om keuzes te maken, om shit recht te trekken als het misloopt. Niet om alles in concepten te laten hangen of eindeloos vooruit te schuiven.

Geen lef? Dan ook geen stoel aan de top.

We hebben geen tekort aan ideeën. Geen tekort aan plannen. Geen tekort aan fancy presentaties met kleurtjes en grafiekjes. Wat we missen zijn mensen met guts. Met lef. Met durf. Mensen die zeggen: “We doen het. Vandaag. Cut the crap, gasten. Merci voor de uitleg, maar we gaan dit nu gewoon doen. En wel NU. Geen gezever, geen achterpoortjes, geen vergadertherapie.

En als er problemen zijn? Fix ze. Gebruik je hoofd, bel een collega, offer desnoods je zaterdag op. Maar kom niet janken bij mij tenzij je ook al een oplossing in je broekzak hebt steken. Deal?”

Je hebt geen extra vergadering nodig.
Je hebt gewoon een ruggengraat nodig.