Ze hebben nachten zitten zweten in vergaderzalen. Urenlang gelul, lauwe koffie in kartonnen bekers, stoere tweets alsof ze de wereld aan het redden waren. En dan dit: een akkoord dat zichzelf verkleedt als doorbraak, maar in werkelijkheid gewoon een flets compromis is.
Geen lef, geen verandering, gewoon wat ducttape om de regering nog even bij elkaar te houden.
Voorwaarden uit de sprookjeswereld
België “erkent” Palestina. Maar alleen als de laatste gijzelaar vrij is én Hamas uit het bestuur verdwijnt. Serieus? Dat is alsof je zegt: “We gaan pas sporten als frieten gezond zijn.” Het is gewoon politiek codewoord voor niks doen. MR en N-VA gniffelen in hun hoekje, terwijl de rest doet alsof ze net de jackpot hebben binnengehaald. In werkelijkheid is het niet meer dan wat wisselgeld in een kapotte portefeuille.
En die sancties? Komaan. Een reisverbod voor ministers die sowieso nooit naar Brussel komen. Een importverbod op producten waar niemand wakker van ligt. Een wapenembargo dat enkel op papier bestaat, want Europa beslist mee. Pure copy-paste stoerdoenerij. Zero impact.
Ego’s in de kreukels
Binnen N-VA zitten ze met lange tenen, want maandenlang werden ze afgeschilderd als gevoelloze robots. Een CD&V-politicus duwde dat spelletje nog eens extra hard door. Gevolg: ego’s gekrenkt, vertrouwen kapot, en een coalitie die aan elkaar hangt met plakband van de Action.
Iedereen weet dat dit op kantje boord draaide.
Het grote toneelstuk
Dit akkoord is geen leiderschap. Dit is Netflix-drama met slechte acteurs. “We erkennen Palestina”, maar alleen als de sterren op één lijn staan. Intussen vallen er doden terwijl Gaza verder in puin ligt, en wij sturen een persbericht de wereld in. Mission accomplished.
Die voorwaarden zijn geen plan, het is uitstelgedrag deluxe. Je schuift het probleem voor je uit, je noemt het daadkracht, en hoppa: iedereen kan weer rustig op adem komen zonder politieke kleerscheuren.
De waarheid is simpel: dit was geen akkoord voor Gaza. Dit was een akkoord om de regering niet in elkaar te laten stuiken. Gaza was het decor. Het echte toneel lag niet in het Midden-Oosten, maar gewoon in Brussel, ergens tussen de koffieautomaten op de Rue de la Loi.
De vraag die blijft
Wat hebben we hier nu eigenlijk mee bereikt? Buitenlandse kranten schrijven weer eens “België spreekt stoere taal”. In Israël lachen ze zich een breuk. En hier thuis? We zitten tot onze nek in de echte problemen. De energiefacturen gaan door het dak, gezinnen moeten kiezen tussen eten of verwarmen. Scholen zoeken leerkrachten met een vergrootglas, terwijl kinderen in overvolle klassen zitten. De wachtlijsten in de zorg? Die groeien sneller dan de inflatie. En alsof dat nog niet genoeg is, spartelt het openbaar vervoer, stikken lokale besturen in tekorten en krijgt de gewone Belg het gevoel dat hij gewoon vergeten wordt. Maar hey, de regering vond wél tijd om ruzie te maken over importverboden die op het terrein niks veranderen. Alsof iemand daar wakker van ligt.
Veel lawaai, veel theater. En uiteindelijk?
Een belachelijk piepend muisje.
De enige winnaar? Diplomatieke vaagheid. Iedereen kan zich verkopen als held en roepen dat hij gelijk heeft. Maar in Gaza vallen nog steeds bommen en doden. Dat is de enige realiteit die telt.
Misschien is dat nog het pijnlijkste moment in heel dit verhaal. Een regering krijgt applaus in Brussel terwijl kinderen in Gaza hun ouders verliezen. Dat heeft niks met beleid te maken, dit is politiek zonder geweten. Zolang dat script blijft draaien, blijft dit akkoord niet meer dan slecht theater voor een lege zaal.
En de ego’s? Die spelen de hoofdrol.
Abonneer op mijn Blog
Geen spam. Alleen mijn ongefilterde woorden.
Je krijgt enkel Stef.
Je kan je altijd uitschrijven,
maar dat zou dom zijn.
